Geleneklerine sıkı sıkıya bağlı yüksek prestijli bir okula yeni gelen aykırı bir öğretmen, bir grup öğrencinin hayata bakış açısını değiştirmesine yardımcı olur.

"Kim ne derse desin, sözcükler ve düşünceler dünyayı değiştirebilir."

Olgun bir değer haline gelen "Ölü Ozanlar Derneği", tüm ülke genelinde başarıyla anılan Vermont Vadisi'ndeki muhafazakar, elit, erkek yatılı okulu Welton Akademi'ye kayıtlı bir grup genç erkeğin hayatına bir bakış sunar. Kafiye ve ritmi, edebi eser olarak hala hafızalardaki yerini korur.

İngilizce dersine kayıtlı Neil, Knox, Richard, Steven, Gerard ve Charlie etrafında döner ve hep birlikte yan sıralardan birinde oturan utangaç öğrenci Todd ile tanışırız. Kısa bir süre sonra çocuklar, sadece başka bir sınıf olarak deneyimleyebilecekleri şekilde gözlerini dünyaya farklı bir şekilde açarlar. Bu yeni düşünce tarzı, okula yeni atanan İngiliz Edebiyat öğretmeni John Keating ve onun geleneksel olmayan ama etkili şiir öğretme tarzına sahip olmasından kaynaklanır.

Filmde tema, geleneksel değerlerin ve geleneksel bir toplumda bireyselliğin önemini gösteriyor. Bugünün toplumunda normu uyguluyoruz ve neleri başarabileceğimizi görmek için sınırları test etmiyoruz. "Ölü Ozanlar" herkesin inanılmaz yeteneklere sahip olduğunu kanıtlamak ister. Geleneksel değerleri bir kenara bırakıp, irade ve zekayla yaşayarak harika bir yaşam sürecek ve hırsla kendini, planladığı hayatı yaşar halde bulacaktır.

Film, disiplinin ön planda tutulduğu yatılı okula ait bir grup gence odaklanarak başlar. Okul tüm geleneksel değerlerin klasik bir örneğidir. Herkesin eş renge sahip bir üniforma giydiği tam yatılı bir erkek okuludur. Öğrenciler, lise öğretimi dahilinde yüksek okulu kazanabilmek için ek eğitim alırken iyi notlar alma beklentileriyle aileleri tarafından gönderilmiştir. Kimsenin bu geleneksel ortamda olmak istemediği aşikardır. Ancak "kuralları" yaşam tarzlarına uydurmak zorundadırlar. Öğretmenler öğrencilere mesafeli ve benzersiz bir öğretme tarzına sahiptirler. Filmde işaret edilen ana özelliklerden biri, gözümüze çarpan okul pencerelerindeki demir çubuklardır. Hapsedilmeyi temsil eden, adeta parmaklıklarla sınırlı bir cezaevi görünümündedir.

Hayatta herkesin olumlu rol modellere ihtiyacı vardır. Farklı bir tavra sahip "Bay Keating" de bu rolü üstlenebilecek hüviyete sahip, tutkulu bir profesör olarak her şeyi değiştirmeye kararlıdır. Derslerini şiir yoluyla öğretir ve onlara ölü ozanlar toplumunun ardında yatan gerçekleri gösterir. Yaklaşık on beş kişilik bir grup, kısa bir süre sonra "Ölü Ozanlar Derneği" olarak adlandırdıkları şeye katılırlar. Bu dernek onlara yeni bir bakış açısı kazandırır; akıllarındaki farkındalık artık farklıdır. Bir zamanlar oradaydılar çünkü olmaları gerekiyordu, ama şimdi orada oldukları için oradaydılar. Ölü Ozanlar Derneği'nde iki çocuk, Tedd ve Neil, gelenekselleşme ile kuşatılmış olsalar bile bir birey olunabileceğini keşfeder. Neil, Bay Keating'in öğretimiyle, babasının kendisi için planladığı yaşamı yaşamayacağını anlar. Ne yazık ki babasının oyunculuğa olan tutkusunu anlayamaması ve kendisini doktor olmaya zorlaması, intiharına yol açar. Neil'ın intiharı çok trajiktir ancak eğer zihnini babasının kavrayışından kurtarmaya ikna olmamış olsaydı, hayatının sonuna kadar sefil olacaktı. Diğer çocuklar, zihinlerini olgunlaştırmak için daha düşük bir sonuç ölçeğine sahiptirler ve en önemlisi, onlar çok daha mutludurlar.

Bu öykü bize, hayatın nasıl geçtiğinin farkında olmanın ve her bir saniyenin faydalı olması için mümkün olan her şeyi yapmanın, tatmin olmanın ve mutluluğu bulmanın en iyi yolu olduğunu öğretir. Bir adamın bilge sözlerinin, birçok yaşamı nasıl değiştirebileceği gösterilmiştir.  Bu "Anı Yaşa" ifadesiyle inanılmaz başarılar elde edilir. Mutluluk çok fazladır ve nihayetinde memnuniyet sağlanır. Şahsen ben bu filmin ahlaki ve hayatı ve zamanı nasıl ele alacağını gören herkese harika bir öğretmen olduğunu düşünüyorum. Bu film, kendi "insanımız" olmanın ne kadar önemli olduğunu düşünmemizi ister. Film, günü kendin için kaçırmamanı ve hayatına olabildiğince heyecan katmanı teşvik eder.

Carpe Diem'i hissedin, o size yol gösterecektir.

Keating: Yaşadığın günü kavra! Henüz vakit varken tomurcukları topla. Yazar bunu neden yazmış?

Öğrenci: Acelesi var.

Keating: Bilemediniz. Ama önemli olan yarışmaktı. Çünkü hepimiz solucan yemi olacağız, arkadaşlar! Buna ister inanın, ister inanmayın, her birimiz bir gün nefes almayı kesecek ve öleceğiz. Şimdi öne doğru bir adım atın. Ve geçmişten gelen bu yüzleri biraz inceleyin. Onlara daha önce ciddi olarak bakmadınız. Sizden pek farklı değiller. Aynı saç modeli. Tıpkı sizler gibi hormonlara sahipler. Sizler gibi yenilmez hissediyorlar! Dünya onlar için bir istiridye. Çok büyük şeyler başaracaklarına inanıyorlar. Sizler gibi gözleri umutla dolu. Peki yapabileceklerini yapmak için yaşamaya acaba çok geç mi başladılar? Çünkü bu oğlanlar artık çiçeklere gübre oldu. Ama eğer dikkatle dinlerseniz size fısıldadıklarını duyarsınız. Yaklaşın. Dinleyin! Duyuyor musunuz? Carpe… Carpe… Carpe Diem… Yaşadığınız günü kavrayın, çocuklar. Hayatınızı olağan dışı yapın!

Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)

Facebook Yorumları